شبــــــــــــــــــــ یخــــــــــــــی

تا گل هیچ



می رفتیم،و درختان چه بلند، وتماشا چه سیاه!!
راهی بود از ما تا گل هیچ.
مرگی در دامنه ها، ابری سر کوه،مرغان لب زیست.
می خواندیم:((بی تو دردی بودیم به برون،و نگاهی به کران، وصدایی به کویر))
می رفتیم،خاک از ما می ترسید،و زمان بر سر ما می بارید.
خندیدیم: ورطه پرید از خواب،و نهان ها آوایی افشاندند.
ما خاموش، وبیابان نگران، و افق یک رشته نگاه.
بنشستم،تو چشمت پر دور، من دستم پر تنهایی، و زمین ها پر خواب.
خوابیدیم. می گویند: دستی در خوابی گل می چید.